donderdag, januari 19

Sfeer

Braziliaanse muziek

Vandaag de dag zou de geschiedenis in gaan. Ik had na eindeloze lange dagen eindelijk genoeg punten gespaard voor wat ik het meest verlangde: twee dagen, 1 nacht, vrijheid. Weg van dit vreselijke gebouw, weg van deze vreselijke mensen, weg van deze vreselijke gedachten. Ik heb dit maar één keer eerder gedaan sinds ik hier beland ben, en het was geweldig. Alsof je alles vergeet, en in een totaal nieuw leven stapt, ik was bijna vergeten om terug te gaan, maar ik moest wel, anders zou ik in de problemen komen. Ik had nog maar één zorg voor deze dag: mijn medevrijheidsganger. Niet dat dat het is hoe ze het hier noemen, maar ik vond het een passende naam. Ik wist gelijk wie ik mee zou vragen en rende naar mijn favoriete persoon.
'Boe!', riep ik vrolijk.
'Sophie!', hij draaide zich meteen om en keek mij verbaasd aan.
Na mij goed bestudeerd te hebben nam hij uiteindelijk het woord:
'Hoe kom jij zo vrolijk?'
'Ik ga morgen weg', zei ik op een botte toon.
'Wat...?', hij kneep zijn ogen samen om te zien of ik het meende, maar kon niks van mijn gezicht aflezen.
'Ik ga maar voor 2 dagen de vrijheid in!', verklaarde ik snel.
'Ow, ik dacht al... want ik kan het niet hier zonder jou uithouden!'
'Ik zou je toch nooit zo snel zonder afscheid achterlaten?'
'Ik weet het nooit bij jou...'
'Wat zei je?', antwoordde ik op een strenge toon.
We schoten allebei in de lach.
'Maar...', begon ik.
'Maar...', imiteerde hij mij.
'Weet je onze afspraak nog?'
Hij keek bedenkelijk na, maar na enkele seconden veranderde zijn gezichtsuitdrukking in iets wat ik niet kon plaatsen.
'Ik...', stamelde hij.
'Wat is er aan de hand?', antwoordde ik fel, nu was ik bang, heel bang, nu stond híj op het moment om alles te verpesten. Mijn vrolijkheid was als sneeuw voor de zon verdwenen, mijn keel werd langzamer steeds droger en droger, dat ik bijna niet meer wist hoe ik moest slikken.
'Het spijt mij Sophie...'
'Het spijt mij? Het spijt mij? Wat heeft dit te betekenen? Afspraak is afspraak Benjamin!', begon ik nu te schreeuwen.
Hij keek mij gekwetst aan, maar het kon mij niet meer schelen. Hij had het verpest, alles. Heel mijn leven leek in duigen te vallen, alsof ik geen doel meer had om te leven. Van deze plek werd je echt depressief, en wat ik nu net nodig had is frisse lucht, mensen om mij heen, normale mensen, niet half gestoorde.
'Sophie...', hij sprak mijn naam op een moeilijke manier uit, alsof ik een klein kind was wat alles steeds weer opnieuw fout deed, maar ik deed hier niks fout, hij deed het hier fout.
Ik draaide mijn hoofd nors van hem weg. Hij legde zijn hand op mijn wang en probeerde mijn hoofd in zijn richting te draaien, maar ik werkte niet bepaald mee.
'Ik... wil mijn punten liever uitgeven aan extra eten, ik sterf hier van de honger.'
Als hij dit meende, ging hij echt eraan.
'ETEN?', dus je vindt eten belangrijker dan ik?'. Ik zuchtte diep, dit kon niet waar zijn, en ik zag het aan hem, ik was zijn beste vriendin, misschien wel meer dan dat, maar hij loog.
'Waarom? Waarom lieg je tegen mij?', zei ik met tranen in mijn ogen.
Benjamin keek mij gekwetst aan, maar daarvoor was het nu te laat. Zijn stomme mooie ogen, met die stomme mooie twinkeling.
'Ik heb mijn punten al uitgegeven, laatst, ik had zo een honger, het spijt mij Sophie, maar ik kan niet mee.'
Ik was woedend, ik geloofde hem nog steeds niet, maar als hij het nu niet zei, zei hij het nooit. Niet op dit moment in ieder geval. Ik stampte woedend weg. Wat moest ik nu doen? Wachten tot hij toch mee zou gaan, of in mijn eentje gaan? Straks is het niet leuk in mijn eentje en is alles verspild...
Uiteindelijk liep ik toch naar het loket toe, na mij goed aangekleed te hebben en een tas te hebben gepakt.
'Ik wil graag naar buiten toe, mevrouw', vroeg ik zo net mogelijk, want als je dat niet deed, dan kon je het hier wel schudden.
'Hoelang?', vroeg ze nors.
'Voor 2 dagen, mevrouw'.
'Zozo meisje, jij hebt flink door gespaard, kun je dat wel betalen?'
'Ja, mevrouw'.
'Naam?'
'Heb ik niet.'
'Geen grapjes, of je kan het wel schudden.'
'34714, mevrouw.'
'Dat is geen naam!'
'Maar die heb ik niet mevrouw!'
'Iedereen heeft een naam!'
Op deze manier ging het niet werken, ik was niet eens buiten en ik had al problemen.
'Sorry mevrouw, ik was even de weg kwijt, ik was er niet bij met mijn gedachten.'
Ze keek mij alsnog nors aan, dit ging moeilijk worden, zeer moeilijk, waarom maakte je het altijd voor jezelf zo moeilijk Sophie? Waarom?
'Ik heet Anne', loog ik.
'Hmm... Dus Anne, wat was je nummer ook al weer?'
Ik herhaalde mijn nummer en praatte zo lief en beleefd mogelijk.
'Je puntenaantal is groot genoeg om te gaan, ik trek het er nu van af en dan mag je gaan, nadat er een signaal arband omgedaan is.'
'Oke, bedankt mevrouw.'
Ik volgde de norse bewaker en mijn 'armband' werd omgedaan. Gelukkig was het ding niet zo groot en opvallend, zodat ik het snel onder mijn vestje kon verbergen.
'Je mag gaan', antwoordde de bewaker zo chagrijnig dat ik er bijna om moest lachen.
Daar ging ik dan, ik opende de deuren en stapte de frisse buiten lucht in.
Ik voelde de warme lucht langs mijn huid strijken, ik hoorde de vogeltjes fluiten, ik rook de geur van de frisse natuur. Ik had binnen niet eens doorgehad dat het zo lekker weer was, waarop ik automatisch mijn vestje uittrok en om mijn middel bond. Ik stapte het rustige parkje door genietend van de natuur. Uitgekomen in het centrum liep ik door de drukke stroom met mensen. Ik had geen idee waar ik heen moest gaan, maar liet mij gewoon meevoeren met de stroom. Ik voelde mij zo gelukkig.







zaterdag, november 19

Sfeer

Lampion

Weer een vermoeiende nacht achter de rug. Gelukkig had ik vandaag vrij, en die tijd kon ik maar beter nuttig besteden aan extra punten verdienen. Het is al moeilijk uit te houden hier, en ik moet nog steeds verzinnen hoe ik hieruit ga komen. Ik ben zo druk bezig dat ik niet eens tijd heb om het te bedenken, laat staan uitvoeren. Waarschijnlijk is dat ook hun bedoeling.
'Hé! Hier komen nu!'
Ik keek verschrikt om en sjokte naar de man toe.
'Moet jij niet werken?'
'Ik... heb vandaag vrij, meneer'
'Hoe heet je?'
'Maar meneer, mijn naam is toch niet van belang hier?'
'Ik wil je naam weten!'
'Ik... heet Claire.
'Hm... staat niet op de lijst, vreemd'
'Misschien omdat ik vandaag helemaal niet hoef te werken!'
'Ho ho, rustig aan jonge dame, jij wilt toch niet weer terug?'
'Sorry, meneer.'
'Ik controleer het nog even na, wat is je nummer?'
'34714, meneer.'
'Blijf staan en verroer je niet, anders...'
Ik keek hem vragend aan, hiervoor kon hij mij echt niet terugsturen!
'kom je hier nooit weg!'
Alsof ik nog de hoop had om hier weg te komen, er zijn maar enkelingen die weg mogen. De meeste mensen zitten hier al bijna heel hun leven, en komen niet meer weg. Ik heb niet eens de behoefte meer om weg te gaan, ik ben toch al een zombie, ik heb niet meer het gevoel dat ik leef, maar eerder overleef.
Overleven... dat wordt komt mij ó zo bekend voor, uit mijn vroegere bestaan, nu ik erop terugkijk zie ik dat ik niks vooruit ben gegaan vergeleken met toen. Een mens zijn doel moet toch niet overleven, maar ook leven zijn? Wanneer heb ik voor het laatst geleefd? 10 jaar geleden?
'Je bent vandaag inderdaad vrij, wegwezen hier, voordat ik je toch nog aan het werk zet!'
'Natuurlijk, meneer.'
Ik had zo een honger en moest snel gaan ontbijten voordat er niks meer was. Ik kwam aan en het was verlaten in de kantine, ik was te laat. Maar ik kreeg weer de drang om te overleven, en sloop naar de keuken. Verlaten, precies zoals ik had gehoopt. Ik sloop naar de koelkast en pakte snel wat eten en schransde het naar binnen.
TIK TIK TIK TIK TIK TIK TIK TIK TIK... Ik hoorde het perfect in het ritme gestap van de keukenmeid. Ik kon niet meer terug en moest mij wel ergens verbergen. Ik kroop in de kast, in hoop dat die niet werd opengemaakt. Ik zat daar eeuwen, tenminste zolang leek het. Iedere minuut, seconde werd de kans grote dat de keukenmeid de kast open zou trekken. Ik moest iets verzinnen. Ik keek rond wat er eigenlijk allemaal in de kast zat, en vond alleen maar eten. Daar moest ik het maar mee doen. Ik deed de deur op een kiertje en hield mijn adem in, ik zag dat de keukenmeid in de koelkast aan het staren was, dit was mijn kans! Ik gooide een droog hard broodje door de deur en kwam met een knal op de grond terecht. De keukenmeid schrok op en ging naar de gang om die te inspecteren. Ik rende snel door de andere deur de hoek om en ging terug naar mijn kamer.
Op weg naar mijn 'vrijwillige' werk, zag ik dezelfde keukenmeid staan praten met een bewaker.
'Ik hoorde een knal en ging naar de gang toe, tot mijn verbazing zag ik daar een broodje liggen.'
'Hmm... zo te horen heeft de dief zich uit de voeten gemaakt en wat eten meegenomen. Wat miste je precies in de koelkast?'
Oeps, ik wist dat er een kans was dat ik in de problemen kon komen. Diep in verdachten gezonken had ik niet door dat de bewaker nu voor mij stond.
'Wat doe jij hier? Jij hoort hier niet! Naam?'
'Een naam is hier toch niet van belang, meneer?'
'Hou op met die onzin, vertel op!'
'Nora.'
'Wat?'
'Dat is mijn naam, meneer.'
Ik haat het dat iedereen je je naam vraagt. Wat zegt een naam nou over jouzelf? Ze interesseren zich toch niet in je, dus waarom wel in je naam? Misschien denken ze ermee discipline uit te stralen? Maar het laat eerder alleen hun verwarring zien, en het feit dat ze hier niemand kennen of waardig genoeg is om te kennen.
Ik haat het hier, ik wil hier weg en in mijn vrijheid opgaan, zwerven tussen de dansende mensen door, door de gezellige straatjes met kleine cafétjes, met de gezellige, van het leven genietende mensen praten, en zelf er ook wat van meekrijgen.

dinsdag, september 27

Italy & Switserland



I like making photographs, here are the results of my summer holiday.
I hope you enjoy it!

Italy






Switserland








donderdag, september 8

woensdag, september 7

Sfeer

Haardvuur

Het leven hier ging goed, ik vermeed gelukkig problemen, want ik had een soort van gave om op de verkeerde plek op het verkeerde tijdstip te zijn. Ik was rustig en gekalmeerd, en het leek net alsof de witte kamer mij écht goed had gedaan. Maar er was één iemand die ik om een goede reden niet uit kon staan en ze kwam net nu mijn kant op. FIJN.
''Hé sterielgangertje''.
Tja, dat was nu blijkbaar mijn bijnaam geworden, verbonden met de witte kamer.
''Hé eigenlijk-sterielgangertje'' zei ik misselijkmakend terug. Tja, veel originaliteit had ik nog steeds niet.
Ze keek mij geshockt aan, maar haar blik veranderde toen snel in een blik van: ik-ben-onschuldig-waar-heb-je-het-over.
"Ow, dus je geeft het niet eens toe? Kom op, nu kan er niks meer gebeuren, de straf is al uitgestaan, geef het nou maar toe!'' zei ik steeds geïrriteerder wanneer ik zag dat ze niet van plan was naar mij te luisteren.
Mijn bloed begon steeds meer te koken, ik voelde de woede opkomen, de witte kamer was nu voor niks geweest, alles zou opnieuw beginnen, ik werd gek.
Maar gelukkig was ze een soort van bang voor mij als ik boos was, tenminste zo vatte ik het op, en liep met een arrogante blik weg. Dit was echt de enige daad van haar die ik nuttig vond.

Die nacht sliep ik slecht. Ik droomde, en als ik droom betekent dat meestal niet veel goeds. Ik zag alles voor mij; van een klein tikje naar hard slaan, het leek niet te stoppen. En toen kwam de onverwachte dreun midden in mijn gezicht, en wat daarna gebeurde ging zo snel. Ze zag haar op de grond liggen en schopte haar alsof alles niet genoeg was geweest. Ze rende snel weg, en ik had geen idee waarom. Later kwam ik daar pas achter.

Ik schrok wakker. Ik lag zwetend in bed en besefte dat het maar een droom was, en ik wist dat dit niet de laatste keer zou worden dat ik deze droom, eigenlijk nachtmerrie, had. Ik slofte uit bed en liep naar de kraan waar ik een glas water gulzig opdronk.
''Is het weer zover?'' ,hoorde ik een bekende stem zeggen.
''Ja...'', antwoordde ik zonder om te kijken.
Hij greep mij om mijn middel en drukte een zoen tegen mijn schouder.

dinsdag, augustus 23

Sfeer

Kaarslicht

Het flakkerende kaarslicht en de kleine hoeveelheid warmte en licht wat ervan af komt, dat is de mysterieuze maar toch op de één of andere manier gezellige sfeer wat ervan af druipt. Het kan op veel verschillende manieren worden gebruikt en iedereen kan de sfeer anders inschatten. Wat zou het leven zijn zonder sfeer? Ik denk dat alles minder interessant of spannend zou worden, en iedere dag hetzelfde uit zou zien.
Maar nu ik erbij nadenk heeft sfeer eigenlijk geen tegenstelling, want er is altijd een sfeer, ook al denk je dat die er niet is, is hij wel aanwezig, maar dan op een andere manier dan hoe wij denken. Bijvoorbeeld een super kille spierwitte lege ruimte met maar één geblokt meubelstuk, dan straalt dat toch wel sfeer af, een negatieve sfeer, een kille sfeer. Ik kan niks bedenken zonder sfeer. Sfeer is iets interessants, iets wat je ziet, maar soms zelfs kan ruiken, horen, proeven!
Tja, daar zat ik dan: in de meest steriele kamer. Spierwit, kil en leeg op één bankje na. Ik krijg er spontane rillingen van en ben blij als ik na 5 lange dagen wordt weggehaald. Dat waren de 5 moeilijkste dagen van mijn zware dieptreurige leven.
Ik liep achter de man die mij hieruit bevrijdde aan en ik hoorde weer de fijne sfeer, van mensen die tegen elkander aan het praten waren, uiterst vrolijk en enthousiast. Dat was 1 van de dingen die ik die 5 lange dagen had gemist. De man wenkte dat ik naar binnen moest gaan en zo trok ik de deur open en stapte zelfverzekerd naar binnen.
Opeens, net alsof er iets verschrikkelijks was gebeurd, viel het stil. En dan bedoel ik ook compleet stil. Op dat moment werd ik weer herinnerd aan de laatste vijf dagen. Iedereen staarde mij aan, maar gelukkig duurde het niet al te lang en kwamen de mensen weer langzaam op gang met praten. Stilletjes pakte ik mijn eten en schoof ik aan bij mijn vrienden. Het viel stil en iedereen keek mij veelbelovend aan, alsof ik iets verschrikkelijks interessant te vertellen had. Ik zweeg, en gelukkig accepteerde ze dat. Een vlaag van opluchting ging door mij heen, want niemand wil ik ooit mijn verhaal vertellen over die koude kamer, niemand mag dat aangedaan worden, het enige wat van je overblijft is een zombie.

woensdag, juli 6

Photographs


Gedeeltes van mijn leven vastleggen is mijn roeping.
Oké laat is het simpel houden: hieronder komen foto's die ik heb gemaakt.

Vader geniet van zijn sigaar

<3 mijn yellow nagellak


@ mijn feestje


Wat kunnen tomaten rood zijn


Ondergaande zon die een mooie gloed achterlaat

En hier een foto die mijn vader heeft gemaakt en die ik toch wel waardig vond om erop te zetten:


Ondergaande zonnen blijven mooi...

dinsdag, juli 5

Music 10

Het zonnetje schijnt, het is vakantie, je bent nergens tot verplicht en bent aan het genieten. Niet altijd is het zo relaxed en heb je afleiding nodig die je herinnert aan de lekkere warme zon en het vakantiegevoel!
(muziek is niet geordend op beste enz.)


Heerlijk meegenieten van Caro die het zomergevoel laat opkomen!



Dansen! Dat is het enigste waaraan je denkt bij dit liedje.



De nieuwe zomerhit!



rompopopom rompopopom, heerlijk ritme!



Vooral de Spaanse versie geeft zo'n heerlijk zomers gevoel!



Tja, je moet ervan houden maar als je in de stemming bent dan is het toch nog een relaxed liedje.



Ik was hem al redelijk snel zat, maar in het begin vond ik hem echt heel leuk!



De vrolijkheid is aanstekelijk!



Ik kon het niet laten om hem er niet tussen te zetten; zo relaxed en toch pitvol liedje!



Blijkbaar is Spanje het idee voor de zomer blijkt uit het derde liedje wat met Spanje te maken heeft!

Veel luister plezier en geniet van je (hopelijk) zomerse dagen!

vrijdag, juni 24

Foto's

EXAMENS
Voor mij duurt het nog lang, maar vorig jaar had mijn zus examens...
Daarom heb ik hier een foto wat precies heel het idee van examens uitlegt en hoeveel moeite je ervoor moet doen.

Ik weet dat het soms hard werken is...(beschr.)

ZOMER
Waar denk jij aan als het zomer is? Hier is een foto van onze tuin waarvan je een echt zomers gevoel krijgt!
@tuin

HIGH COFFEE
Tja... High tea, high coffee... de afbeelding zegt genoeg!

high coffee

En omdat we nu toch in de stemming zijn van cupcakes, heb ik hier een foto van cupcakes die we hebben gemaakt op mijn feestje.

@ma fête

dinsdag, juni 21


Sorry voor de lange tijd niet schrijven...
Ik heb proefwerkweek dus ja, spreekt voor zich.
Misschien dat ik sommige dagen wel tijd heb tussendoor, maar de inspiratie ligt er ook niet echt.
Ik kan wel verklappen dat ik binnenkort nagellak uittest, dus die komen hopelijk snel eraan.
Hier heb ik alvast de nagellak staan voor de mensen die nieuwsgierig zijn;)