donderdag, september 20

Cellphone back, life back

Is a cellphone that important for a teenager? Do we really need the newest cellphones?
I lost my cellphone for a week, because I had to send it away to repair it, but fortunately my brother had a cellphone that I could use. Immediately I downloaded whatsapp, so I could follow everything in my friends life. If I hadn't a cellphone that quickly, I would go crazy. I would feel like I miss everything in the social world, I check twitter, facebook and whatsapp all the time. Living without seems impossible. Okay, maybe I'm overreacting, impossible is a big word, but living without a cellphone would make me feel like I'm isolated from the world. 

Do we really need to have contact with everybody, to check twitter all the time? No, I think it's not necessary, and of course you can have a social life without all the social network stuff, but being able to see what's happening in everybody's life is very interesting and addictive. I want to know what's going on in the world, and my way of finding out is checking twitter and facebook. 

If you know what's going on, you feel so, relieved... I'm always scared I miss something very exciting or interesting or even important. But maybe, if I would delete my twitter and facebook account, I can live without the feeling of missing things. Okay, I think it takes time, but I started with no contact to complete contact, so I can go back to the beginning. 

The important question is: do I want to go back? To the time I didn't have a smartphone? The answer is simple and predictable: no. Of course I don't want to, it's not that social network has a bad influence on me, it actually helps in my life: if I have a question or something, or I want to contact my friends, this is much easier than texting or calling.

I have my smartphone for only three months, but I'm already totally settled down in the social network world. It's like I never lived without it, but I like the feeling of exactly knowing what's going on in the world. It has become a part of my life, and I'm happy with this change. I admit, sometimes I'm a little bit addicted to my cellphone, but the most of the time I can resist the urge.

maandag, september 17

Stay positive

Sometimes life is hard, so be it. I know how it feels, maybe in another way than you do, but I think everybody has their own troubles. I'm a very positive person and I'm trying to make the best out of everything I do. There are many things I hate about life, but if you only think of that you're going to make it even worse. If you stay positive by everything you do, you'll enjoy everything more. Live for the moment, and don't think about stupid things in the future, because it makes no sense. If you think about it, you'll only worry about it, and the situation is not going to become better or something. The only thing you achieve is ruining the moment you think about that little thing in the future. That thing is in the future, so let it stay there! But if the moment is there, and you feel like everything is against you and you think life can't be worse, try to think: it can be worse. And yes, sometimes you think it can't, but it always can. This will help you, it helps me in any case, to come through the hard stuff in life.

My point is: stay positive, how worse the situation is, and don't forget to keep smiling! It sounds very cheesy,  but it actually works! Life is much easier for me, because I see everything on the bright side. Of course you can't have always a good day, and I haven't either, but I'm trying to make every day a good day, and for the most days it really helps.

This means I'm not always a very happy and lucky person, because, like I said, everybody has their own troubles and a day to forget, but I try to have less this sort of days.

A new, fresh start

I don't want to change my blog completely, but from now on I'll do it differently.
I don't know what the exact changes are going to be, but one of them is that I'm going to try to write in English, so more people can actually read it and it's a good way to improve my English skills.

I hope you enjoy reading my blog!

zaterdag, april 28

Sfeer

Reflectie

Dagen gingen voorbij, sinds ik weg was geweest heb ik niet meer het gevoel gehad dat ik echt leefde. Daarvoor wist ik niet wat ik miste, ik dacht dat het mijn leven was, mijn lot, maar ik weet nu dat dat niet zo is. Ik weet niet hoe lang ik het ga volhouden hier, maar ik zal hier wegkomen, alles is beter dan dit. Het voelt als een grote leegte vanbinnen, alsof ik iets mis, eerst wist ik niet dat ik iets miste, maar nu weet ik wel dat ik iets mis en ook wat het is. Het is moeilijk in woorden uit te drukken maar ik denk dat het het dichtst in de buurt komt van vrijheid.
''Sophie!'', ik werd uit mijn gedachten gehaald door Benjamin, we hadden het een soort van bijgelegd, alhoewel ik het hem niet vergeven had, deed ik van wel. Ik heb geen zin meer in ruzie en ingewikkelde dingen, ik heb nu wel andere dingen aan mijn hoofd.
''Je bent er de laatste tijd niet echt bij hè?''
Ik denk dat dit een retorische vraag was, ik ging er maar vanuit, en keek hem even aan alleen om te laten merken dat ik hem had gehoord.
''Is er iets gebeurd toen je weg was? Je hebt er niet heel veel over verteld...'', hij keek mij nieuwsgierig aan en wachtte op een antwoord, een antwoord waarin ik geen zin had om te geven.
''Ik heb wat rondgelopen, meer niet...'', antwoordde ik verveeld.
''Vertel je mij wel de waarheid? Vertrouw je mij soms niet meer? Alsjeblieft Sophie, vertel mij wat er aan de hand is!''
''Natuurlijk vertel ik de waarheid! Wat heeft het voor een nut om te liegen? Er is niets, hou er alsjeblieft over op!'' Ik begon nu echt geïrriteerd te raken, ik haatte dit soort gesprekken.
''Maar... je lijkt zo veranderd sinds je weg bent gegaan, ik ben bang dat ik nooit meer de oude Sophie terug zal zien.''
''Egoïst!'' Benjamin keek mij niets begrijpend aan.
''Ik ben misschien wel veranderd, maar dat hoeft niet slecht te zijn! Je denkt alleen maar aan jezelf, wanneer was je er voor mij? Toen ik werd gepest? Toen ik werd geslagen? Toen ik wegging en jij je belofte brak? Denk je dat dit mij allemaal niets doet? Denk je dat ik gewoon vrolijk door kan leven? Jij maakt je alleen zorgen om hoe ik was, de makkelijke Sophie, die alles goed vond en overal in meeging, makkelijk voor jou ja! Ik kan je één ding vertellen: zo ben ik niet meer! Ik leef ook nog een leven!'' Ik spuugde de woorden uit, alsof ik iets walgelijks zei en staarde Benjamin doordringend aan voordat ik weg stormde uit de eetzaal.
Aangekomen in mijn kamer, wist ik even niet meer wat ik moest doen. Nu ik Benjamin kwijt was, had ik niemand hier. Het geluk wat ik dagen geleden voelde, was er niet meer, het was allemaal omgekeerd, omgekeerd in ongeluk.

maandag, april 2

Sfeer

Fel Wit Licht

Ik stapte mijn kamer binnen, ik was moe, moe van deze dagen, die trouwens de beste van mijn leven waren, maar ook moe van alle starende blikken, die ik kreeg terwijl ik naar mijn kamer liep.
''Je bent terug,'' klonk een diepe stem.
Ik draaide mij om en rende op Benjamin af en hij nam mij in zijn armen en draaide een rondje, iets wat ik geweldig vond, zo voelde ik mij net een klein kind, heerlijk.
''Wow, jij bent blij mij te zien!'', riep hij verbaasd uit.
Het enige wat ik kon doen was lachen.
''Nu ben ik ook helemaal nat! Waarom ben je überhaupt zo nat?''
''Ik...'' Hoe moest ik dit uitleggen? Moest ik de waarheid vertellen, en mijn wilde avonturen verraden, of moest ik liegen? Hij was een goede vriend, en eigenlijk zou ik niet mogen liegen, maar ik weet niet precies hoe hij mij zag; als beste vriendin, zusje of als vriendin? Ik denk dat ik toch voor de waarheid ga: 1. omdat ik slecht kan liegen 2. omdat hij er toch wel achter komt 3. omdat ik geen andere verklaring wist voor mijn natheid.
''Ik ben in een fontein gevallen...'', zei ik beschaamd.
Hij keek mij fronsend aan, en glimlachte vervolgens.
''Ik heb je gemist Sophie, je vrolijkheid, je enthousiasme, je gekheid, je aanwezigheid.''
Ik kon hierop niks zeggen, alleen hem aanstaren, ik probeerde al zijn emoties te plaatsen, maar het lukte niet. Hij ging verder terwijl hij mij doordringend aanstaarde.
''Ik vreesde dat je nooit meer terug zou komen, dat je weggerend was, dat je op de één of andere manier een manier had gevonden om te vluchten.''
''Ik zal jou toch nooit hier achterlaten?''
''Ik weet het niet, dat dacht ik in de eerste instantie ook, maar je was zo boos toen je vertrok, dat ik niet meer wist wat ik moest denken, het spijt mij Sophie, van alles.''
Ik dacht na, na over de dag dat ik vertrok, het leken jaren geleden, maar het waren maar een paar dagen geleden. Ik werd herinnerd aan die verschrikkelijke ruzie, ik haat ruzie's.
''Sophie, het spijt mij zo erg, de volgende keer ga ik mee, beloofd, maar ik kon niet, en daar was een goede reden voor.''
''Een goede reden????'' Mijn woede begon weer op te borrelen, noemde hij 'extra-eten' een goede reden?
''Je snapt het niet! Het was niet wat je denkt dat het was, ik loog, het spijt mij en ik zal het nooit meer doen.''
''Je loog? Waarom? Wat is er mis met de waarheid? Hoe weet ik wanneer je de waarheid spreekt en niet? Kan ik je nog wel vertrouwen? Ben je nog wel wie je was?''
Een hoop vragen, en geen antwoord. Ik zag hem, hij had een twijfelende, maar tegelijkertijd vastberaden uitdrukking op zijn gezicht, wat had hij te verbergen? Er is iets gebeurd, hij houdt iets achter, ik weet het zeker.
''Wat is er gebeurd? Wat heb je dan gedaan? Waarom kon je niet mee?'', ik stelde deze vragen nu iets rustiger, hopend dat ik een eerlijk antwoord zou krijgen.
''Ik... Ik kan het je niet vertellen. Het spijt me, het spijt me zoveel Sophie, maar later zal je begrijpen waarom.
''Later? Je klinkt net als volwassenen die denken dat ze verstandig doen door dingen achter te houden, en te beloven het later te zeggen! Wat later alleen maar zorgt voor meer pijn, meer vragen, meer depressieviteit, net alsof je met iets compleet anders moet leven, terwijl je alleen maar een antwoord hebt gekregen op een stomme vraag!''
Hij keek mij gekwetst aan, maar ik had geen medelijden, hij had mij gekwetst, en ik was helemaal uit mijn goede humeur. Fijn, die twee leuke dagen zijn al helemaal vergeten en het lijkt net alsof ik wakker word in de realiteit, de depressieve duistere realiteit. Ik wil terug, terug naar het echte leven, naar de wereld waar dromen uit lijken te komen, waar je andere mensen kan ontmoeten, en je geluk kan delen. Maar dat was niet mogelijk, voorlopig niet, maar ik ga er alles aan doen om hier weg te kunnen, niet voor twee dagen, maar voor altijd. ALTIJD.

donderdag, maart 15

Sfeer

Sparkling fontain

Daar liep ik dan, van mijn laatste avond genietend door de stad met een jongen die ik amper kende. Dit is eigenlijk al de tweede keer dat dit voorkomt in 2 avonden, ik snap niet hoe ik dat kan laten gebeuren, normaal zou ik nooit meegegaan zijn, in beide gevallen niet, en elk normaal mens zou stug doorgelopen zijn. Maar het voelde alsof ik was veranderd, het maakte mij soms niks meer uit, ik wilde meer ontdekken van de wereld, de wereld proberen beter te begrijpen, dus een belangrijk begin zou waarschijnlijk de mensen begrijpen zijn. Dat was het belangrijkste van de wereld, maar ook het moeilijkste, iets wat geen mens ooit helemaal zou snappen, iets mysterieus waar je toch veel van kan leren, maar ieder mens is anders, en je snapt nooit iemand 100%, ook al heb je het gevoel van wel, er is altijd een vage kant, of je er nou achter komt of niet, hij is er.
Wat mij ook opviel was dat er een stilte viel gisteravond met Daan, maar dat dat nu niet het geval was, misschien lag het niet aan mij, of tenminste niet helemaal aan mij, maar ook aan hem. Wat een opluchting, want ik vrees altijd voor de stilte, ik was al bang dat ik met de stilte moest leven, maar gelukkig heeft hij mij ervan overtuigd dat dat niet zo is. Hij... Wat is zijn naam eigenlijk?
''Hoe heet je?'', onderbrak ik zijn verhaal. Hij keek eerst verbaasd, waarschijnlijk door deze vraag die uit het niets kwam, maar het moest er gewoon uit.
''Bart, en wie ben jij eigenlijk?'', hij keek mij glimlachend aan, hoe ik hem het liefste zag, glimlachend, zo lief, zo zorgzaam, net alsof al het kwaad uit de wereld was verdwenen.
''Sophie'', ik had de laatste tijd steeds de neiging om te liegen over mijn naam, maar die leek bijna helemaal verdwenen.
Bart ging verder met zijn verhaal en ik luisterde aandachtig, nou aandachtig kan ik het niet noemen, soms ving ik wat op, maar ik was erg in gedachten verzonken, zoals ik wel vaker was.
''Sophie, ga je mee naar binnen?'', Bart keek mij vragend aan en hield de deur open van een gezellig restaurantje.
''Ja, sorry, ik was een beetje aan het dromen'', verontschuldigde ik mij verlegen.
''Dus vertel eens wat over jezelf, ik heb al genoeg over mij verteld, maar ik heb nog niks over jou gehoord, behalve dat je Sophie heet en dat je vaak aan het dromen bent?''.
Ik keek Bart angstig aan, wat moest ik nu zeggen, ik had niks over mijzelf te zeggen, mijn leven was één grote vage toestand, en de dingen die wel duidelijk waren waren verschrikkelijk.
''Ik... wat moet ik vertellen?'' Bart zag waarschijnlijk dat ik nerveus was en besloot maar wat korte vragen te stellen.
''Waar kom je vandaan, je lijkt hier niet bekend?''
''Ik kom wel hiervandaan, maar ik kom in de stad zelf niet zo vaak''
''Dus wat heeft je hierheen gebracht en waarom kom je hier niet zo vaak?''
''Ik... moest er even tussenuit, ik kon zeg maar niet weg van de plaats waar ik was, behalve deze 2 dagen.''
''Het lijkt alsof je uit de gevangenis komt ofzo.'' Ik kleurde wit, nou niet echt kleuren, eerder dat de kleur uit mijn gezicht wegtrok, en Bart leek dit op te merken, hij merkte veel op, te veel. Het voelde inderdaad als een gevangenis, hij begreep mij, hij kon zich alles voorstellen, maar waarom?
''Grapje, het is toch niet echt zo?''
''Nee, sorry ik... heb het graag niet over mijzelf, het ligt een beetje gevoelig.''
Wow, dat kwam er meer depressief uit dan ik had gedacht.
Na een erg gezellig diner liepen we uiteindelijk door de verlichte straten van de stad. Ik heb nog nooit zo genoten van eten, samen met een jongen nog wel, die ik amper kende, waar ik op af ben gestapt, zonder enige vrees. Ik veranderde echt, misschien kom ik dan ook wel eerder uit dat krot.
We kwamen bij de fontein uit waar wij elkaar hadden ontmoet en hij spetterde mij nat, gelukkig was het warm, en was ik in de stemming, en zo begon ons water gevecht. Het liep af doordat ik hem per ongeluk in de fontein duwde, en hij mij meetrok. Het was zo gezellig met Bart, ik wilde niet weggaan, maar ik wist dat het moest.
''Ik moet maar eens gaan'', zei ik teleurgesteld.
''Je bent helemaal nat, kan ik je niet onderdak en droge kleren aanbieden?''
''Nee sorry, de tijd dringt, het spijt mij, ik zou graag meegegaan zijn.''
''Wanneer zie ik je weer?'', vroeg hij bijna wanhopig.
''Ik weet het niet...''
''Waarom?'', het leek alsof hij het probeerde te begrijpen maar het niet lukte, ik was niet echt een bepaald begrijpbaar persoon.
''Ik kan het je niet uitleggen, misschien een andere keer, als ik je ooit nog eens zie.''
''Mag ik je nummer?''
Na nummers uitgewisseld te hebben stond ik maar eens op van het randje van de fontein waar we op zaten.
''Ik wil zo graag nog een keer met je afspreken, maar onder de huidige omstandigheden lukt dat niet, het ligt echt niet aan jou, en ik hoop dat ik je ooit nog zie, bedankt voor één van de leukste avonden van mijn leven.'' Wow, ik klonk heel dramatisch, maar ik meende wat ik zei.
''Ik vond het ook gezellig, ik hoop echt dat we nog een keer kunnen afspreken.''
Hij keek mij aan en streek een pluk haar uit mijn gezicht.
''Je bent anders Sophie.''
Daarvoor was ik altijd bang geweest, hij heeft net alles verpest door dat te zeggen, ik heb altijd de vrees gehad dat mensen mij raar vinden en mij liever willen mijden.
''Op een goede manier, ik hou van anders, je bent zo echt, zo menselijk, maar anders tegelijk, alsof je van een hele andere wereld komt, en deze wereld met een andere blik ziet.''
Ik stond even stil van zijn woorden, wat moest ik hiervan denken? Ik voelde mij gevleid, dat zeker, maar wat hij precies hiermee bedoelde wist ik zo snel niet, het is alsof hij mij al jaren kent, terwijl ik hem pas één avond ken.
Hij drukte vluchtig zijn lippen op die van mij en wilde weglopen, maar één ding weet ik wel hoe ik moet reageren als jongens dat doen. Ik draaide hem om en zoende hem op zijn lippen, het was alsof ik inderdaad altijd in een andere wereld heb geleefd, maar nu eruit stap en in een nieuwe wereld terechtkwam, een betere, waar ik kon zweven, ik was zo licht door alle zorgen die weg waren. Ik voelde mij geweldig. Één ding zal ik altijd onthouden: deze plek, met deze fontein.

zaterdag, maart 10

Sfeer

Warme zomerbries

Ik nam plaats op één van de vele terrasjes en dronk mijn drankje, terwijl ik mensen bekeek die rondliepen. Sommigen waren haastig op weg naar iets, met hun kinderen erachter aan slepend, en anderen waren weer keurig in mantelpakje en al, waarschijnlijk op weg naar hun werk. Wat mij opviel was dat bijna iedereen een uitgeputte dode gezichtsuitdrukking had, en niet eens tijd hadden om te genieten van het lekkere weer. Volgens mij zit het in de natuur van de mens om zich altijd te haasten, en zich te richten op de toekomst, maar dat je door het vooruitdenken niet kunt genieten van het moment zelf, en zo chagrijnig sterft. Dan zijn er nog mensen die hierachter komen, en meer gaan genieten, maar dat zijn maar die kleine aantallen en die kleine momentjes waarover ik het heb. Het klinkt allemaal heel depressief, en meestal ben ik wel een optimistisch persoon, maar het is zo, dit is hoe ik de wereld zie, de wereld van de overhaaste mensen die niet op de goede manier leven, niet dat ik dat deed, maar toch. Als ik ooit vrij ben, denk ik dat ik mensen ga helpen, hen de ogen openen, en vooral laten genieten van het leven, want wat is er nou belangrijker? Het leven is toch om te genieten, waarvoor doe je al de dingen in het leven anders? Alles komt er op neer, dat je probeert zo goed mogelijk te leven, maar hoe kan je die taak volbrengen als je niet kunt genieten van het leven? Als je die kleine dingen niet ziet die juist het geluk in je leven brengen, als je te overhaastig bent en alleen de negatieve dingen ziet? Wat heeft het leven dan voor een zin? Je schiet er niets mee op om alleen aan de toekomst te denken, dus leef je leven voor het moment, dat zal ook in de toekomst leuke dingen brengen.
Mijn blik viel op een jongen die bij de fontein zat, hij spetterde een klein meisje nat, en barstte vervolgens in lachen uit. De spetters vlogen heen en weer, en werden verlicht door de zon, wat een mooie gloed gaf. Zouden zij gelukkig zijn in die kleine momenten? Ik bleef staren, en kon mijn blik er niet vanaf houden, bij deze jongen was het anders, alsof hij geen zorgen had.
Ik betaalde de rekening en stapte op de jongen af, iets wat ik nog nooit gedaan had. Het bracht al gelijk een ongemakkelijke situatie, hoe moest ik beginnen? Wat wilde ik eigenlijk van hem?
'Hallo?' Ik schrok wakkeruit mijn gedachten en wist niet meer waarmee ik bezig was.
'Hallo, sorry... ik... ik...', ik stotterde maar wat en wist niet wat hij van mij zou denken. Waarschijnlijk dat ik één of andere gek ben. Maar hij bleef mij onderzoekend aankijken, en glimlachte de hele tijd door, alsof hij wist wat ik wilde zeggen. Oké, als ik nu niks ga zeggen zet ik mijzelf alleen nog meer voorschut. Ik begin maar eens met de waarheid, als ik die zelf tenminste wist. 'Ik zag je zitten, en je...' En wat eigenlijk? Wat bezielde mij dat ik hieraan begonnen ben? Ik heb dat wel jaren geen sociaal contact gehad, maar dit ging toch echt te ver. Gelukkig voelde de jongen dat het ongemakkelijk voor mij werd en nam het woord. 'Wil je misschien vanavond met mij wat dingen doen? Ik kan je de stad laten zien, als je die nog niet kent tenminste.'

Sfeer

Fel daglicht

Ik werd de volgende ochtend wakker, tenminste ik dacht dat het ochtend was. Waar was ik? Ik kan nog vage beelden herinneren van de nacht in de discotheek, maar niet alles was duidelijk. Ik pakte mijn mobiel en zag dat het 12 uur was, wat mij opviel was dat ik geen smsje had van Benjamin, wat mij teleurstelde. Was het dan toch ik die fout zat? Nee, zo zit het niet Sophie, moedigde ik mijzelf aan. Wat een zielig persoon ben ik, als iemand mijn gedachten zou kunnen lezen zou ik diegene zo afschrikken, maar de wereld heeft zo zijn typetjes nodig. Ik stapte uit bed en keek goed om mij heen, ik liep naar het raam toe en keek naar buiten, alweer lekker weer vandaag, dat geeft mij een vrolijk gevoel. Ik kan niks meer herinneren van hier beland zijn, er moet hier ergens een aanwijzing liggen, ik voel het. En alsof mijn gedachten uitkwamen, viel mijn blik op een klein geel briefje, in keurige letters geschreven: Je was in slaap gevallen in de auto, ik wilde je niet wakker maken dus bracht ik je naar dit hotel, aangezien je had verteld dat je niet thuis kon slapen... Ik hoop dat we elkaar nog een keer kunnen ontmoeten, Liefs Lars. Ah, dat was best schattig, maar in welk hotel zat ik? Het was geen slecht hotel, dat moest ik toegeven. Ik had medelijden met hem, want ik wist dat ik hem eigenlijk niet meer ging zien, ik had er niet meer de kans voor, en dus ook niet om hem te bedanken.
Ik sprong snel onder de douche en ging maar eens kijken of er ontbijt bij zit. Tot mijn opluchting lagen er nog wat broodjes.
Ik stapte naar buiten en besloot eens wat nieuwe kleding te kopen, ik had er immers nooit de kans voor gehad en aangezien deze redelijk vies waren kon ik het gelijk daarna aantrekken.
Winkel in, winkel uit. Volgens mij leek ik net een shopaholic die zich maanden heeft moeten inhouden en nu los kon barsten, of juist een klein kind wat net 'de winkel' heeft ontdekt. Na een leuke outfit te hebben gescoord met schoenen en al, kleedde ik mij snel om in een te klein toilethokje. Ik propte mijn kleren in mijn nieuwe tas en ging maar even snel lunchen en genieten van de laatste paar uurtjes vrij zijn in de wijde wereld. Hoeveel van deze wereld heb ik eigenlijk gezien? Niet eens buiten het land, ik wist nergens wat vanaf en daar baalde ik van. Het liefst zou ik de hele wereld rondreizen, en alles willen zien. Ik was daar wel het nieuwsgierige type voor, maar ik zat opgesloten, waarschijnlijk voor heel mijn leven...